Virginia Woolf

Indywidualność życia literackiego. Kolejną indywidualnością życia literackiego owych czasów była Virginia Woolf (1882-1941). Już samo pochodzenie z rodziny inteligenckiej predestyno­wało Virginię do wyboru takiej właśnie drogi życiowej. Ojcem jej był bowiem wybitny pisarz -Leslie Stephen - który od najmłodszych lat zachę­cał córkę do czytania. W roku 1906 młoda pisarka stanęła na czele słynnej grupy Bloomsbury - stowa­rzyszenia intelektualistów, których celem była cele­bracja „miłości, twórczego działania, radości wyni­kającej z przeżywania sztuki oraz umiłowania wiedzy". Niestety, Virginia Woolf przez większą część swego dorosłego życia cierpiała na chorobę zwaną zespołem maniakalno-depresyjnym i w wie­ku pięćdziesięciu dziewięciu lat, w stanie głębo­kiej depresji, odebrała sobie życie. Podobnie jak Lawrence, Virginia Woolf pisała o środowisku, które znała najlepiej, jednak w jej przypadku nie byli to ludzie prości, lecz przedsta­wiciele wyższych warstw klasy średniej. W samym temacie nie było nic odkrywczego (większość pisa­rzy opisywało właśnie tę warstwę społeczną, ponie­waż do niej najczęściej należeli), jednak jej proza charakteryzowała się niespotykaną do tej pory przenikliwością. Pierwsza ważna powieść Woolf - Po­kój Jakuba (1922) - to próba zastosowania nowa­torskiego typu narracji. Nowa technika polegała na wykorzystaniu wyłącznie monologów wewnętrz­nych bohaterów. W ten sposób powstał portret męż­czyzny ukazanego poprzez pryzmat subtelnych odczuć i wrażeń innych osób. Woolf zrezygnowa­ła z fabuły i tradycyjnego modelu narratora, na­rzucającego czytelnikowi interpretację i oceny moralne czynów bohaterów. Jej powieści to zbiór impresji i przemawiających do wyobraźni symbo­li, portret człowieka nakreślony poprzez ukazanie aury, jaką wokół siebie wytwarza oraz wpływu, ja­ki wywiera na innych. W ostatnim rozdziale czytel­nik odwiedza pusty londyński pokój zabitego pod­czas wojny bohatera. To, co się tam znajduje -porozrzucane niedbale listy, wiklinowy fotel czy para zużytych kapci - przedstawione w odpowiedni sposób daje najbardziej bezpośredni wgląd w to, jaki był człowiek tu mieszkający.