Teatr brytyjski
Teatr w Wielkiej Brytanii. Równocześnie rozwijał się także teatr tradycyjny. W Wielkiej Brytanii w 1963 roku powstał długo oczekiwany Teatr Narodowy, którego dyrektorem został Lawrence Olivier. Aż do 1976 roku teatr ten nie posiadał jednakże swej stałej siedziby. Tymczasem Królewskie Towarzystwo Szekspirowskie (RSC ) pod kierownictwem Petera Halla rozwinęło zakres swej działalności także poza siedzibą w Stratford-upon-Avon i w 1960 roku objęło patronat nad Teatrem Aldwych w Londynie. Nowo powstałe teatry, z nowoczesnym sprzętem i sceną, odegrały również ważną rolę w miastach takich jak Manchester czy Nottingham. Teatr Narodowy, RSC i Royal Court regularnie wystawiały wielkie dzieła klasyków, ale promowały także utalentowanych twórców współczesnych. W każdym z nich, co warto podkreślić, istniały warunki umożliwiające eksperymentalne produkcje awangardowe. Dzięki zmianom obyczajowym, jakie zaszły w latach 60., mniej było ograniczeń w odniesieniu do tego, co można powiedzieć czy zrobić na scenie, a to ostatecznie doprowadziło do zniesienia w 1968 r. cokolwiek już przestarzałej cenzury na scenach teatrów brytyjskich. Teatr Jerzego Grotowskiego „Laboratorium" to teatr terapii poprzez sztukę, teatr pełnych napięcia interakcji pomiędzy aktorami a publicznością. Paradoksalnie, z czasem Grotowski i jego aktorzy stali się do tego stopnia samowystarczalni, że doskonale obywali się bez widzów.