Książki, Teatr, Kino, Taniec oraz Muzyka

Debiut

Jak zaczynał Reymont i jak kończył. Jego historia jest naprawdę bardzo fascynująca. Kolejnym polskim noblistą w dziedzinie literatury był Władysław Reymont (1867-1925). Wiersze, poematy i dramaty pisywał od najmłodszych lat, traktując je jako rodzaj przeznaczenia czy posłan­nictwa. Młody Reymont żywo interesował się te­atrem i marzył o karierze aktora. W latach 1885- Komediantki. W roku 1894 wziął udział w piel­grzymce do Częstochowy, której owocem był debiut książkowy Pielgrzymka do Częstochowy (1895) - znakomite studium zachowań zbiorowych. Wkrótce potem w Warszawie ukazała się Komediantka (1896). Reymont napisał tę powieść o aktorach niezwykle szybko, ale musiało minąć pół roku, zanim udało mu się sprzedać ją do druku w Kurierze Codziennym. Niedługo potem powstały Fermenty - powieść z życia robotniczej Łodzi. Przed jej napisaniem, Reymont zamieszkał w Łodzi na kilka miesięcy, chcąc przyjrzeć się z bliska miastu i ludziom. W roku 1899 ukazała się Ziemia obiecana, która powstała we Francji. Pracując nad nią Reymont odbył kilkutygodniową praktykę u tkacza, gdyż jak stwierdził: „Powinno się mieć we własnych ner­wach pracę, którą się chce później opisywać". Druk Ziemi obiecanej w Kurierze Codziennym wywo­łał burzę wśród czytelników, zwłaszcza w środo­wisku fabrykantów. Pisarz otrzymał wiele anoni­mów z pogróżkami.

„Chłopi”

Dzieło które opowiada o losach polskiej wsi, które ukazuje ja w bardzo naturalistyczny i autentyczny sposób, jednakże oczywiście jedynie na swoje czasy bo obecnie wieś wygląda zupełnie inaczej. Powodzenie powieści zachęciło Reymonta do pod­pisania umowy na Chłopów. Autentyczność stylu i treści pisarz uznał za zadanie priorytetowe. Był drobiazgowym kronikarzem wiejskiego obyczaju i kultury. W czasie pracy na kolei prowadził obser­wacje i zapiski dotyczące sposobu bycia, mówie­nia, wartościowania wśród prostych ludzi. Jego umiejętność chwytania na gorąco dialogów docho­dziła do perfekcji. Napisanie Chłopów zajęło pisarzowi dziesięć lat. Wydanie książkowe dwóch pierwszych tomów (Jesień i Zima) ukazało się dopiero w roku 1904, tom trzeci {Wiosna) w 1906, zaś tom czwarty (Lato) w 1909 roku. W kraju powieść była przyjęta z dość dużym zainteresowaniem, choć odzywały się pojedyncze głosy, że tematyka wiejska nudzi polskiego czytelnika. Reymont stworzył portret człowieka, którego udziałem jest przemijanie w nieuchronnym następ­stwie życia i śmierci. Konieczność rozstawania się ze wszystkim, co zwykło się uważać za swoje, konieczność dojrzewania, gdy zaledwie zaczęło się żyć i przekazywania innym swego dorobku, zanim się można nim było nacieszyć - oto procesy, które analizował w swoim dziele podczas tworzenia.