Biografia Żeromskiego
Stefan Żeromski urodził się w 1864 roku w Strawczynie koło Kielc. Pisarz, autor wielu opowiadań, nowel, dramatów, artykułów. Studiów weterynaryjnych nie ukończył z powodu chorób i braku pieniędzy. Buntował się przeciwko biedzie, pisał o tym w opowiadaniach na przykład ‘’Rozdziobią nas kruki i wrony’’, ‘’W ludziach bezdomnych’’- powieść społeczna, ‘’Popioły’’- powieść historyczna. W swej ostatniej powieści ‘’Przedwiośnie’’ ostrzegał przed buntem niesprawiedliwie traktowanych robotników i biedoty. Był blisko nagrody Nobla, ale zdrowie jego znacznie podupadło. Chorował na gruźlicę i chorobę kości. Początkowo powieść ‘’Prace syzyfowe’’ brzmiały ‘’Andrzej Radek, czyli prace syzyfowe’’. Miał wiele pseudonimów: Maurycy Zych, Józef Katerlo. Zmarł 20 listopada 1925 roku. Pogrzeb stał się wielomiesięczną manifestacją ku czci pisarza.
Dzieciństwo i młodość Żeromskiego
Imiona rodziców Stefana Żeromskiego to Wincenty i Józefa Katerla. Podczas uczestnictwa w gimnazjum kieleckim mieszkał u ciotka saskiej. W klasie I nastąpiły problemy w nauce z matematyki i łaciny. Matka pisarza chorowała na suchoty, zmarła 15 sierpnia. Ulubionym przedmiotem Żeromskiego był język polski. Nauczycielem tego przedmiotu był profesor Bem. Uwielbiał razem z ojcem i profesorem Karpińskim polować z dubeltówki. Profesorem języka rosyjskiego był pan Naruszewicz. 19 maja Żeromski poznaje Edwarda Łuszkiewicza. Pisarz zakochał się w Helenie, blondynce o niebieskich oczach. Do towarzystwa literackiego należeli: Kazio Grabowski, Krzyszkiwicz, Wacław Czech, Czajkowski, Benon, oraz Malewski.